HomeMenu

#6 Eenzaam maar niet alleen

Een ‘eenzame uitvaart’ gun je niemand. Toch krijgt onze uitvaartonderneming ‘De Zwaan Uitvaarten’ een paar keer per jaar een melding van een in eenzaamheid overleden mens. Thuis dood gevonden of overleden in een verpleeghuis of hospice zonder naasten of verwanten. Dan ben je ineens uitvaartbegeleider én maatschappelijk werker.

Zo was er de zoon, die vanwege een gevangenisstraf zijn vereenzaamde vader uit het oog was verloren. Dankzij onze interventie kon hij tóch onder begeleiding afscheid van zijn vader nemen. Dat geeft ons grote voldoening. Eén moment staat ons nog helder voor ogen: in het rouwcentrum haalt de zoon uit zijn broekzak een brief tevoorschijn en vraagt of wij die willen voorlezen voor hem en zijn vader. Hij kan het even niet. Dit voor elkaar krijgen is alle inspanning dubbel en dwars waard.

Soms - maar niet altijd - is de eenzaam overledene een dakloze of verslaafde, die door een kring van hulpverleners zo goed mogelijk op de been is gehouden. Met een beetje zoeken en rondvragen blijken er toch vaak kameraden te vinden te zijn. En ook al is er geen geld, met creativiteit en goede wil van iedereen is een passend en respectvol afscheid heel goed mogelijk. In plaats van een rouwkaart wordt er een A4tje in het buurthuis opgehangen. En koffie of thee hoef je echt niet altijd te regelen, dat nemen ze zelf mee of de uitvaartlocatie is bereid de koffie kosteloos te schenken. Of die keer dat een medewerker van de daklozenopvang geregeld had dat er voor iedere aanwezige een roos was die bij het graf gelegd kon worden. Een straatpastor die een vergeelde foto van de ouders van de dakloze uit zijn tas heeft opgevist en die liefdevol bij de overledene in de kist legt. Er worden verhalen gedeeld over nu en over vroeger en aan het eind van de samenkomst is zo’n ‘eenzame uitvaart’ een warm bad geworden. En de eenzame overledene wordt weer een mens van vlees en bloed. Eenzaam overlijden, het kan gebeuren, maar dat betekent lang niet altijd een eenzame uitvaart.

Voor de echte ‘eenzame uitvaart’ zijn er dichters, die speciaal voor deze overledene een gedicht maken en het komen voorlezen op de uitvaart.

Andere verhalen

Verhalen
#26 Assepoesters armeluis koets
Assepoesters koets: Kinderclub & ZIMIHC theater Zuilen.
#25 De weg naar beter
Vandaag ben ik hier. Morgen een stapje hoger.
#24 Het snoepmandje
Bewoners van het AZC Amersfoort maakte dit snoepmandje.
#23 De waaiers
Waaiers, gemaakt door DOCK en de Chinese dansgroep.
#22 De Knoop
Lichtsculptuur door Atelier Spat/ de Tussenvoorziening.
#21 Het sprookjesdorp
Het sprookjesdorp waar alle dromen uitkomen.
#20 Het letterbos
Een letterbos gemaakt door kinderen uit het AZC Utrecht.
#19 Een school haringen
Haringen door Sandra en Utrecht West wijk Nieuw Engeland
#18 Een veilige plek
Op deze veilige plek is iedereen welkom.
#17 Roderick Zoekt Licht: op zoek naar Sint Maarten
Roderick Vonhögen gaat op zoek naar hoopvolle verhalen.
#16 Sint-Maarten en zijn paard
Mamoen (11) uit Syrië vertelt het Sint-Maarten verhaal.
#15 Schatkist
Morsal (11) uit Afghanistan schrijft een verhaal.
# 14 Toen ik om mij heen keek
Sint Maarten door de lens van Ha Bui (19).
#13 De grootste rijkdom is mijn vrijheid
Rene vertelt waarom vrijheid voor hem zo belangrijk is.
#12 Van militair naar leermeester
Jonathan (33) vertelt waarom hij de luchtmacht verliet.
#11 Eigenlijk ben ik heel rijk
Britt doet mee aan de masterclass van Jurrian.
#10 Je bent een mens
Tilly Prinsen leefde jarenlang met depressie.
#9 Verbinden met Braziliaans ritme
Deze Sambaband uit Utrecht verbindt mensen met muziek
#8 Een wereld van verschil
Het verhaal van Willem Brandenburg (59)
#7 Zomaar wat
Een gedicht van Loes Westgeest (73)
#5 Een emmertje dat druppels water opvangt
Hasan kreeg schulden en werd dakloos.
#4 28 jaar lang op straat
Abdi (49) vertelt over zijn 28 jaar leven op straat.
#3 Kevin en zijn hoge paard
Het verhaal van Ahmed Ali (43) over zijn vriend Kevin.
#2 Mijn nieuwe rijkdom is mij goud waard
Het verhaal van Ron Wilkens (56)
4:33
#1 Je hoeft je niet te schamen voor weinig geld
Janny van Hoorn kwam rond 1976 in de bijstand terecht.